Pomimo silnych wpływów cywilizacji chińskiej, Japonia wykształciła swoją własną, niepowtarzalną kulturę. Sastępnie kraj ten umyślnie odciął się od zewnętrznego świata i pozostał w izolacji do XIX wieku. Osiedlając górzyste wyspy azjatyckiego wybrzeża Pacyfiku, Japończycy przez długi okres nie utrzymywali większych kontaktów z resztą świata. Otaczające morza odstraszały ewentualnych najeźdźców, co pozwoliło Japończykom wyprzeć ich północnych sąsiadów, Ainu, z głównych wysp i rozwinąć charakterystyczną formę stosunków społecznych, w których lojalność wobec rodziny i klanu była silniejsza od posłuszeństwa należnego jakiejkolwiek władzy centralnej. Niezależnie od tego, Japończycy otaczali czcią swoich cesarzy, uważając ich za potomków bogini słońca. Powszechnie uważano, że rządy pierwszego cesarza, Jimmu, zaczęły się 660 lat p. n. e., jednak w rzeczywistości pierwszy ród cesarski uzyskał supremację znacznie później, a sama laponia jeszcze do I wieku p. n. e. pozostawała w epoce kamienia.